|
Geschiedenis 1966-1970 |
| 1966 Model: M2B Motor: Ford V8 en Serenissima V8 Coureur: Bruce McLaren  McLaren’s allereerste Grand Prix auto, de McLaren Ford M2B maakte zijn debuut in Monaco voor de eerste Grand Prix van de nieuwe drie liter formule op 22 mei 1966, aangedreven door een nog ruime motor de Ford Indy V8. Het was de opvolger voor de testauto van Robin Herd de M2A. Hij kwalificeerde zich als tiende van de zestien coureurs, maar voltooide maar negen ronden toen hij uitviel met een olielek. Twee maal viel hij uit, in België en Nederland. Pakte een zesde tijdens de Grand Prix in Engeland met de zwakke V8 motor van Serenessima. Het team, wachtte op de terugkeer van de Ford V8, voor de laatste twee racen van het seizoen. McLaren werd vijfde in Watkins Glen. In zijn eerste jaar probeerde McLaren het team van Formule 1 zich te plaatsen voor zes van de negen races, hij reed er in vier en haalde in twee races punten.Gelijktijdig was het team ook bezig in de Britse Groep 7 sports car series, terwijl Bruce en Amon Le Mans wisten te winnen in een 7.0 Ford GT Mark 2 Coureurs Kampioenschap: 14de McLaren, 3 punten Constructeurs kampioenschap: 9de McLaren Ford, 2 punten; 10de McLaren Serenissima, 1 punt |
| 1967 Model: M4B en M5A Motor: FBRM V8 en V12 Coureur: Bruce McLaren  Voor het tweede jaar besliste McLaren om met èèn wagen in de formule1 uit te komen met in de cockpit de teambaas. Aanvankelijk zouden ze de 2,1 BRM motor beschikbaar hebben, maar de 3,0 V12 was onderweg. Daarom paste Robin Herd de M4A aan, aanvankelijk een formule 2/3 auto, die een kleinere motor had, die werd de M4B genoemd. McLaren reed twee Grand Prix’s in deze auto die speciaal op maat was gemaakt voor de bochten van Monaco waar hij als 4de eindigde, maar tweede lag tot aan de pitstops. Helaas crashte Bruce in de tweede ronde door een olievlek tijdens de Grand Prix van Nederland en dat was het einde van de M4B. In plaats daarvan reed McLaren met de Eagle in Frankrijk, Groot Brittannië en Duitsland. Dit bracht echter geen succes zeker niet nadat hij in Belgie had genoten van een groot succes.McLaren reed de resterende 4 races in een M5A met een V12 motor waarmee hij als 7de eindigde in de eerste race, slaagde hij er niet in om de resterende 3 races te finishen. Hoewel hij zich steeds kwalificeerde bij de eerste 10 en in Monza op de eerste rij. Groter succes werd behaald met een oranje M6A in Canam races waar Bruce en Denny Hulme vijf van de 6 races wonnen en Bruce kampioen werd. (Hulme werd wereldkampioen voor Brabham). McLaren reed ook nog enkele formule 2 races. Coureurs kampioenschap: 14de McLaren 3 punten Constructeurs kampioenschap: 8ste 3 punten |
| 1968 Model: M5A en M7A Motor: BRW V12 (M5A) en Ford DFV (M7A) Coureurs:Bruce McLaren, DennyHulme, Jo Bonnier (Joakim Bonnier Racing Team M5A), Dan Gurney (Anglo American Racers)  Dankzij Goodyear en Golf Oil tekende Denny Hulme bij McLaren voor de Kiwi Combinatie in 1968.Het tweetal deden samen mee in de Formule 1 Wereld kampioenschap en het Canam kampioenschap, in beide series waren ze sterk. Maar McLaren en ook Lotus en Matra hadden voordeel bij de nieuwe DFV motor die meer pk had dan de BRM’s. Het chassisontwerp was van Robin Herd, alvorens hij overstapte naar Cosworth. Hoewel de eerste race van het seizoen bijna vier en een halve maand voor de tweede race was, reed Hulme alleen met de BRM,M5A in Zuid-Afrika waar hij als vijfde finishte. Daarna deed hij twee races in Engeland, die niet mee telde voor het kampioenschap, alwaar hij de nieuwe Cosworth M7A testen kon onder ideale omstandigheden. Het functioneerde prima: een overwinning van Bruce op Brands Hatch kampioenschap en Hulme won de International Trophy op Silverstone en Bruce was tweede. De rest van het seizoen verliep redelijk goed, hoewel Lotus met Graham Hill en Matra met Jackie Stewart een antwoord hadden op McLaren omdat ze ook gebruik maakte van dezelfde DFV motor. McLaren won voor eerst een Grand Prix in zijn eigen wagen in België terwijl Hulmer in Italie en Canada won. In Canada won McLaren zijn eerste een/twee. Maar in de laatste race van het seizoen crahste Hulme door een gebroken demper en werd daardoor derde in het kampioenschap. McLaren eindige in de Constructeurs kampioenschap 13 punten achter winnaar Lotus dankzij een goede betrouwbaarheid. In de CanAm domineerde Hulme en wint het kampioenschap, gevolgd door Bruce op de tweede plaats met elf punten achterstand. Coureurs kampioenschap: 3de Hulme 33 punten; 5de McLaren 22 punten ; 21ste Gurney en Bonnier goed voor ieder 3 punten. Constructeurs kampioenschap: 2de 49 punten. |
1969 Constructeurs kampioenschap: 4de 38 punten. |
De races van McLaren werden steeds beter,ondanks dat zij nog de M7s van het afgelopen jaar gebruikten,waren ze afgeleid door de ontwikkeling van de vierwielaandrijving met de M9A maar dat project was kansloos. Een ander interessant gegeven was de blijvende ontwikkeling van de aërodynamische hulpmiddelen. Vleugels werden groter en hoger dit seizoen. Maar, door de extra downforce die zo gecreëerd werd, braken meerdere keren de steunen waarop de vleugels werden geplaatst af. Er werd ingegrepen en het werd verboden. Bijna alle teams gebruiken de DFVs, behalve BRM en Ferrari.